Óngerweëgs

Natoer

natoer tseecht ziech
zieng vugde
i reën
laaft doeësj va de eëd
lieët bieëve
de welt
i sjtreume lava
donder bliksem

natoer tseecht ziech
zieng druegde
i hits
riest voge
i d’r jrónk
i-jank noa
oersjprónk
echo ónendliegheet
e lid

in de tuen
va hoeëg vuejel sjtimme
ving iech diech
klinkt in erinneroeng
’t adieë zage
natoer bewós

2026

Vertaling

natuur

natuur toont zich
zijn voegen
in regen
laaft dorst van de aarde
laat beven
de wereld
in stromen lava
donder bliksem

natuur toont zich
zijn droogte
in hitte
scheurt voegen
in de grond
ingang naar
oorsprong
echo oneindig
een lied

innde toten
van hoge vogels stemmen
vind ik jou
klinkt in herinnering
het vaarwel zeggen
natuur bewust

Info gedicht: ‘Natoer’

De natoer weëd óch wal teëjenuvver ‘boave-natoer’ jeplaatsjd. Dat is woa-va me jeleuft dat ’t ziech boese de natoer plaatsjt. En nit durch de empieriesje wissensjaft óngerzoeët weëd.

Tseptember

9 tseptember – Jupiter sjteet in ’t oste.

23 tseptember – um tswai oer vunnef vingt d’r herfs aa

26 tseptember- Saturnus en d’r volle mond kótbijenee

Afscheid stadsdichter Kerkrade ’23-’24

De stadsdichter ’23-’24 Kerkrade, Wim Heijmans nam 18 december 2024 afscheid in de HuB, de culturele ontmoetingsplek. Zijn toespraak, samen met Noor Vanhommerig, zang, Wiel Hamers, piano is verfilmd door Rolf Geurts. In Kerkrade is de stadsdichter tweetalig. Vandaar dat de teksten zowel van de toespraak als van de liederen in de Kerkraadse taal zijn.

Tseptember III

Endere

Ze maache hönne sjpatseerjank. Wie zoeë döks. ’t Bertie en d’r Wiel zukke jeer de natoer óp. Zicher noen wie d’r herfs óngerweëgs is. Ze jenisse de klure. Ier de bleer aafvalle. Die maache plaatsj vuur nui. Jiddes joar werm. Doch endert ’t ziech.
D’r jank va de joare tseecht ziech in d’r auwerdom.
‘Joa vier endere,’ zeët ’t Bertie, ‘joar noa joar.
D’r Wiel dinkt tseruk an de letste waech. Ze hant ziech werm jetróffe. Vrung oes de sjoeëltsiet. Ee moal in ’t joar treffe ze ziech. Zient de tsiet an hön verbij joa. Mit jans jet erinneroenge oes de sjoeëltsiet. De vräud die ze mit neëme i d’r auwerdom. En ’t leed drage i hersklure van absjied.
De natoer hat hön jetseechend. Doarum vinge ze ’t wiechtieg ziech tse treffe. Zoeëlang wie ze d’r leëvens oam dele. Dat zage ze óch teëjenee.
‘Bis ‘t nieëks joar. Woa en wie dan óch.’
D’r Wiel kriet inne laach in ’t jezich. De Hupe. Bezóngere name tseechene de sjoeëlvrung. Jans jet joarestsiete jedeeld. Tsezame je-enderd.
‘Joa Bertie. Endere. Doarum kanne nui bleer wase.’
‘Joa Wiel. Endere. Doarum blieve nui daag kome.’

Lees hier de hele column →