Óngerweëgs

jötliech

i leem kluur
jolft broen
oes jen eëd
ing vrauw
heur vorme jötliech
sjenke de vruet
oes heur lief

an de brós
lave tuun ziech
klattere perlend
i wasser moeziek
sjiengt mit sjtroale
va zonne wiezer
in d’r vuurjaad

ze sjenkt ziech
um tse dele
de vruet waast wieër
in ózze vuurjaad

mit al ós name

2026

Vertaling

goddelijk

in klei kleur
golft bruin
uit de aarde
een vrouw
haar vormen goddelijk
schenken de vrucht
uit haar lijf

aan de borst
laven tonen zich
klateren parelend
in water muziek
schijnt met stralen
van zonnewijzer
in de voortuin

ze schenkt zich
om te delen
de vrucht groeit verder
in onze voortuin

met al onze namen

Info gedicht: ‘Jötliech’

Jötliech betseechent wen jet mit Jot tse maache hat. Me zeët ’t óch va jet dat jans bezónger is.

De bilder zunt jemaad in de naobersjaf.

’t Sjteet in de sjtere

Otober

Mars – In de tswaide helf va de naat in ’t zuudoste
Jupiter – An ’t end va de naat in ‘t zuudoste
Saturnus -In de tswaide helf va de naat in ‘t zuudoste

5 oktober – Mars jans kótbij d’r mond

23 oktober – Saturnus links ónger d’r mond

Afscheid stadsdichter Kerkrade ’23-’24

De stadsdichter ’23-’24 Kerkrade, Wim Heijmans nam 18 december 2024 afscheid in de HuB, de culturele ontmoetingsplek. Zijn toespraak, samen met Noor Vanhommerig, zang, Wiel Hamers, piano is verfilmd door Rolf Geurts. In Kerkrade is de stadsdichter tweetalig. Vandaar dat de teksten zowel van de toespraak als van de liederen in de Kerkraadse taal zijn.

2026tseptIV

Tseptember IV

Ieëder

Ejentliech bliet heë ummer nog e sjtuks-je in de herfs-tsiet hei. Ier e tseruk vieët noa ’t zude. D’r Jean wil de klure va de joares-tsiet nog jenisse en mitneëme. Evver de letste joare hat e ’t jeveul ummer sjterker bij ziech. De pienzele óp tse rume. De duur hinger ziech tse sjlisse. Zieng sjtrich óp ’t dóch weëde verkrampd. Durch de sjtroase huet e i zie jemuud hel tuen klinke. Óp e veerkant ritme. Natoer verlosse. Miensjlieg kaod. Bij d’r Jean weëd ’t moale da mieë versjtank, winniejer jeveul. Dat brikt ‘m óp. Wie mieë d’r zommer óp zie end jeet, wie kótter bij ’t jeveul va voetjoa in ‘m ópkunt. En óp d’r ieëtsjte daag va d’r herfs deed heë dat óch. Lu in de noabersjaf winke hem oes. Inne jrós mit vroeë tuen. Óp e dansend ritme. Vol va natoer. Miensjlieg werm. Heimit veult e ziech verbónge. De reë vuur ’t tseruk kome in ’t vrugjoar. Um tse hoffe. Zicher, vertouwe bliet. Dat zal heë moale in ’t zude. D’r winkter durch. Miensjlieg weltwied. Um werm mit tse neëme. Sjtrak in ’t vrugjoar.

Lees hier de hele column →