Tsint en Piet, e fes vuur jónk bis aod

Deel 33  Sjtrueblomme

Ze vräue ziech. ’t Aimeé en ’t Anela lofe tsezame an de hank van de mam. De zon sjiengt. En ’t is woensdiegmiddieg. Dat vinge ze ’t sjunste. Ze hant vrij. Ze junt da dökser noa d’r opa. Óch hu. Va wieds zient ze d’r opa al sjtoa. Ze sjneure d’rhin.
‘Opa!’
Heë sjpreit de erm.
‘Dag sjteersje. Dag eugs-je.’
Zoeë neumt heë ze jeer. Sjteersje ’t Aimeé en eugs-je ’t Anela.
‘Sjtees ze al an duur,’ vroagt de mam.
‘Joa, de zon sjiengt. En ’t is woensdiegmiddieg.
’t Aimeé laacht.
‘D’r opa hat óch vrij.’
‘Ao joa, sjteersje. Zicher wen uur komt. Da kan iech mit de erm uvveree in d’r sjtool zitse. En los miech durch uuch ins jód verwenne.’
’t Anela trukt ‘m aan ‘ne erm.
‘En weë  verwent ós?’
‘Iech,’ zeët de mam. ‘Iech bin bij d’r bekker jeweë. Han bruedjer mit rozienge jejole.’
D’r opa duit de duur wieër óp.
‘Die han iech jeer. Wat e fes. Koom mar flot eri.’
De mam jeet noa de kuche um de bruedjer tse sjmiere. ’t Anela leuft mit de mam mit.
‘Iech wil helpe.’
‘Zicher al va de rozienge sjnuutse,’ laacht d’r opa.
’t Aimeé zetst ziech in ’t tsimmer an d’r dusj.
‘Opa, iech hoeët jraad ‘wat e fes.’
‘Joazicher sjteersje. Rozienge bruedjer. Wie iech zoeë jroeës woar wie diech. Kroog iech die óch va mieng mam. Da jong iech diech bij d’r bekker hoale.’
Noen jeet e fluustere.
‘En óngerweëgs kieket iech wal ins in de tuut. Doa woar óch ins ing rozieng oes e bruedje jevalle. Die kank iech da al lekker sjnuutse.’
Noen fluustert ’t Aimeé óch.
‘Mmmmm. Wat e fes opa.’
Noen zage ze allebei tsejeliech.
‘Mmmmm.’
‘Mar opa, binnekóts han vier fes óppen sjoeël. Da is de juffrauw jöarieg.’
‘Ao, da zal de juffrauw zicher traktere.
‘Joa en vier neëme e jesjenk vuur ze mit.’
‘Has te da al jet?’
‘Nae nog nit.’
‘Zalle vier jet vuur de juffauw maache?’
‘Dat zaat de mam óch al. D’r opa wees wal jet.’
‘In d’r jaad hant sjtrue blomme jebluid. Sjun jeële. Iech han ze jedruegd.’
Heë wiest noa de kas.
‘Kiek doa. In de sjóttel.’
’t Aimée leuft noa de kas. Pakt de sjóttel.
‘Ao wat sjun.’t Zunt jraad zonne.’
‘Zets ze mar hei óp d’r dusj. Iech pak e sjtuk kartong. Da plekke vier ze doa óp.’
‘Joa opa. In e jroeës hats. De juffrauw is zoeë leef.’
De mam en ’t Anela kome oes de kuche.
‘Vuur d’r telder mit krintebruedjer is nog jing plaatsj. Zalle vier doa mar mit wade?’
‘Wade,’ vroagt ’t Anela.
‘Zicher, vier plekke allenäu de blomme en da de lekkere bruedjer.’
Noen jeet de mam óch fluustere.
‘Mar iech jon nog effe in de kuche.’
Ze kunt tseruk mit de taesj. Lanksaam maat ze die óp.
‘Kiek ins wat iech óch bij d’;r bekker zoog.’
Ze holt e peks-je droes. Da róffe ze allenäu; ‘printe!’
‘Joa, dat zaat d’r bekker óch. Printe! D’r Tsinterkloas is óngerweëgs.’
Noen weëd ’t plekke va de blomme zicher sjun. Óngertusje weëd och al jezónge. ‘Ao koom mar ins kieke.’
E doebel fes weëd ’t noen. D’r verjaordaag va de juffrauw en d’r Tsinterkloas kunt.
Ze losse ziech de printe en bruedjer jód sjmaache. D’r kartong mit ’t hats va sjtrueblomme en d’r naam va de juffrauw i blombledjer, pakt d’r opa in e sjtuk papier. Vuurdat ze noa heem junt, zinge ze nog ing kier, ‘ao koom mar ins kieke.’
D’r opa sjteet óp d’r sjtoep. Heë winkt ze noa. De zon sjteet noen neer. De sjtrueblomme kluur weëd lanksaam oranje. Óp d’r dusj in ’t tsimmer ligke nog jet kruemele va de krintebruedjer en printe. Erinneroeng an inne sjunne middieg. En wat nog kome jeet. D’r Tsinterkloas óngerweëgs.
Heem zetse ze d’r kartong óp de kas. Sjtrak vuur ’t sjloffe joa leëst d’r pap ing jejsiechte vuur. ’t Zal besjtimd uvver d’r Tsinterkloas zieë.