Óngerweëgs

jötliech

i leem kluur
jolft broen
oes jen eëd
ing vrauw
heur vorme jötliech
sjenke de vruet
oes heur lief

an de brós
lave tuun ziech
klattere perlend
i wasser moeziek
sjiengt mit sjtroale
va zonne wiezer
in d’r vuurjaad

ze sjenkt ziech
um tse dele
de vruet waast wieër
in ózze vuurjaad

mit al ós name

2026

Vertaling

goddelijk

in klei kleur
golft bruin
uit de aarde
een vrouw
haar vormen goddelijk
schenken de vrucht
uit haar lijf

aan de borst
laven tonen zich
klateren parelend
in water muziek
schijnt met stralen
van zonnewijzer
in de voortuin

ze schenkt zich
om te delen
de vrucht groeit verder
in onze voortuin

met al onze namen

Info gedicht: ‘Jötliech’

Jötliech betseechent wen jet mit Jot tse maache hat. Me zeët ’t óch va jet dat jans bezónger is.

De bilder zunt jemaad in de naobersjaf.

’t Sjteet in de sjtere

Otober

Mars – In de tswaide helf va de naat in ’t zuudoste
Jupiter – An ’t end va de naat in ‘t zuudoste
Saturnus -In de tswaide helf va de naat in ‘t zuudoste

5 oktober – Mars jans kótbij d’r mond

23 oktober – Saturnus links ónger d’r mond

Afscheid stadsdichter Kerkrade ’23-’24

De stadsdichter ’23-’24 Kerkrade, Wim Heijmans nam 18 december 2024 afscheid in de HuB, de culturele ontmoetingsplek. Zijn toespraak, samen met Noor Vanhommerig, zang, Wiel Hamers, piano is verfilmd door Rolf Geurts. In Kerkrade is de stadsdichter tweetalig. Vandaar dat de teksten zowel van de toespraak als van de liederen in de Kerkraadse taal zijn.

Tseptember III

Endere

Ze maache hönne sjpatseerjank. Wie zoeë döks. ’t Bertie en d’r Wiel zukke jeer de natoer óp. Zicher noen wie d’r herfs óngerweëgs is. Ze jenisse de klure. Ier de bleer aafvalle. Die maache plaatsj vuur nui. Jiddes joar werm. Doch endert ’t ziech.
D’r jank va de joare tseecht ziech in d’r auwerdom.
‘Joa vier endere,’ zeët ’t Bertie, ‘joar noa joar.
D’r Wiel dinkt tseruk an de letste waech. Ze hant ziech werm jetróffe. Vrung oes de sjoeëltsiet. Ee moal in ’t joar treffe ze ziech. Zient de tsiet an hön verbij joa. Mit jans jet erinneroenge oes de sjoeëltsiet. De vräud die ze mit neëme i d’r auwerdom. En ’t leed drage i hersklure van absjied.
De natoer hat hön jetseechend. Doarum vinge ze ’t wiechtieg ziech tse treffe. Zoeëlang wie ze d’r leëvens oam dele. Dat zage ze óch teëjenee.
‘Bis ‘t nieëks joar. Woa en wie dan óch.’
D’r Wiel kriet inne laach in ’t jezich. De Hupe. Bezóngere name tseechene de sjoeëlvrung. Jans jet joarestsiete jedeeld. Tsezame je-enderd.
‘Joa Bertie. Endere. Doarum kanne nui bleer wase.’
‘Joa Wiel. Endere. Doarum blieve nui daag kome.’

Lees hier de hele column →